Mijn verhalen

De Wondere Wereld

februari 3, 2016
De Wondere Wereld

De Wondere Wereld

“Kijk mama, kijk!” roept Roos en ze wijst uit het raam. Ik kijk naar buiten, maar zie niet wat ze bedoelt. “Kijk mama, vogel!”. Ik tuur naar buiten. Aan de overkant van de straat, op de rand van het balkon van het tegenoverliggende flatgebouw zit een duif. “Oh inderdaad schatje, een vogel!”. De duif vliegt weg. “Woooowww!!” Roos klapt enthousiast in haar handen. Voor mij zoiets kleins, is voor haar een grootse belevenis.

Sinds ik moeder ben geworden ben ik anders naar de wereld gaan kijken. Dit heb ik te danken aan Roos. Steeds vaker bekijk ik de wereld door de ogen van mijn dreumes. De details waarop zij let gingen in het verleden compleet aan mij voorbij. Voor mij waren het ‘gewone’ dingen geworden. Zonde, want hierdoor miste ik zoveel moois. Inmiddels heb ik een aardige neus ontwikkeld voor mooie, leuke, spannende en interessante details waarop ik Roos kan wijzen. Daar is wel wat tijd overheen gegaan. In eerste instantie liet zij mij alle mooie dingen zien.

Ik herinner met nog goed de eerste keer dat we samen gingen fietsen. Ik had speciaal een echte mamafiets gekocht met een vrolijk lichtblauw kinderzitje. Er ging behoorlijk wat research aan vooraf, want uiteraard wilde ik er honderd procent zeker van zijn dat ze veilig zou zitten. Fietsen in Amsterdam is niet niks. Zeker niet met een kleine dreumes voorop. Daar gingen we dan. Samen naar het winkelcentrum. De verwondering en het enthousiasme waarmee Roos de wereld bekeek is eigenlijk niet te beschrijven. Ze zat constant naar alles te wijzen en riep: “Wow, oooh, mooi!!” Vooral de trams en bussen vond ze spectaculair. Zelf keek ik zo al lang niet meer naar Amsterdam, maar haar enthousiasme was aanstekelijk. Het zonnetje scheen en ik werd vrolijk van het rinkelende belletje van de tram wanneer hij voorbij reed. Voor Roos was alles even mooi. De eendjes die in het water naar brood hapten, de zon die tussen de wapperende boomtakken heen schitterde, een man die zijn hond aan het uitlaten was en het stoplicht dat van rood op groen sprong. Ik verbaasde me er over hoe goed haar ogen waren. Ze zag de kleinste dingen al op grote afstand, nog lang voordat ik ze kon zien.

Voor Roos hoef ik geen ingewikkelde of dure uitjes te bedenken om haar een fantastische dag te bezorgen. De speeltuin om de hoek of de kinderboerderij in de wijk vervelen nooit. Van de glijbaan kan ze keer op keer genieten. Schaterend laat ze zichzelf naar beneden glijden. De diertjes in de kinderboerderij vindt ze op afstand geweldig, maar zodra we dichterbij komen klampt ze zich aan mijn been vast. Samen aaien durft ze inmiddels wel. De manier waarop ze dubbel kan liggen om een kip die graan van de grond pikt. Een kip. Ik zou in het verleden niet eens op hebben gekeken naar een kip.