Verhalen van Magic Mama's

Vaarwel Vlinderkindje Daan (deel 1)

maart 25, 2016
Vlinderkindje Daan (1)

Vlinderkindje Daan

Je kindje verliezen. Het is de grootste nachtmerrie van iedere moeder. Het overkwam Debbie. Debbie is moeder van vlinderkindje Daan. Ze raakte in verwachting na een 5 maanden durend IUI traject. Het prille geluk werd al snel verstoord. Uit de 20 weken echo bleek dat er iets goed mis was. Toch kozen Debbie en haar man heel bewust voor het leven van hun kindje. Slechts vier maanden hebben zij van hun kleine mannetje mogen genieten. Het afscheid kwam veel te vroeg. Dat Debbie een echte Magic Mama is staat als een paal boven water. Debbie wil aandacht schenken aan kindjes met beperkingen, het overlijden van kinderen en het krijgen van miskramen. Om deze reden vertelt zij via Magic Mama haar verhaal.

Vandaag deel 1 van het verhaal van Debbie.

Kinderwens

Debbie had al langere tijd een kinderwens. Bij haar man was deze wens minder sterk aanwezig. Hij wilde het al dan niet krijgen van een kindje af laten hangen van het lot. Er ging een flinke tijd overheen, maar een spontane zwangerschap bleef uit. Debbie maakte haar man duidelijk dat haar kinderwens heel belangrijk was voor haar en ze kaartte aan om het medische traject in te gaan. Uiteindelijk ging haar man overstag.

De artsen vonden geen medische verklaring voor het uitblijven van de zwangerschap. Dit gebeurt vaker. Ze besloten van start te gaan met IUI. Tijdens dit traject worden bewerkte zaadcellen kunstmatig bij de vrouw ingebracht. Ook moest Debbie zichzelf hormonenspuiten toedienen. In het begin had ze geen moeite met het traject, maar na drie mislukte pogingen begon het steeds zwaarder te worden. Ook de hormonen, die zorgden voor nare zwangerschapskwaaltjes, maakten het er niet makkelijker op.

In verwachting

Na vijf maanden was het dan toch zover. Debbie en haar man hadden een positieve zwangerschapstest in handen. Het voelde onwerkelijk voor hen. Ze konden het bijna niet geloven, maar toch was het waar. Ze zouden een kindje krijgen. Ze konden hun geluk niet op! Helaas kon Debbie niet echt genieten van haar zwangerschap, want ze had enorm veel last van zwangerschapskwaaltjes. Toch werd tijdens de 20 weken echo hun prille geluk pas echt verstoord.

Syndroom van Down

Tijdens het maken van de 20 weken echo viel het de echoscopiste vrijwel direct op dat er iets aan de hand was met het hartje van Debbie’s kindje. Ze kon niet precies zien wat er mis was en maakte daarom eerst de rest van de echo af. Op de echo was duidelijk te zien dat de voetjes van Debbie’s kindje niet recht stonden. Hij had klompvoetjes. Om meer duidelijkheid te krijgen werden er collega’s bij geroepen. Al snel stonden er vier artsen rondom Debbie’s bed. Ze wisten haar te vertellen dat er een gat zat in het hartje van haar kindje. Daarbij was de kans dat hij geboren zou worden met het Syndroom van Down aannemelijk. Om hierover zekerheid te verkrijgen zou een vruchtwaterpunctie moeten worden gedaan. Debbie en haar man waren verslagen door het nieuws. Ze keerden terug naar huis om na te denken over de vervolgstappen.

Kiezen voor leven

Na verdere onderzoeken bleek het kindje van Debbie en haar man inderdaad het Syndroom van Down te hebben. Net toen zij deze uitslag kregen voelde Debbie haar kindje voor het eerst in haar buik bewegen. Een bijzonder moment. Debbie en haar man besloten, ondanks de beperkingen, te kiezen voor het leven van hun kindje. Deze keuze maakten zij heel bewust en nadat deze knoop was doorgehakt kon Debbie eindelijk gaan genieten van haar zwangerschap.

Ziekenhuisopname

Toch ging het alweer snel mis met Debbie en haar ongeboren kindje. Haar baby bleek op reserve te leven. Door het gaatje in zijn hartje was de bloedtoevoer naar zijn lichaam niet optimaal. De artsen wilden geen enkel risico nemen en daarom moest Debbie twee keer per week in het ziekenhuis een hartfilmpje laten maken. Daarnaast kwam er dagelijks iemand bij haar thuis langs om het hartje te controleren. Al snel brak dit Debbie op en nam ze het besluit om opgenomen te worden in het UMCG.

Keizersnee

Plotseling ging alles in sneltreinvaart. Debbie was nog maar één dag in Utrecht toen er een keizersnee gepland werd. Voor ze het wist was haar zoontje, Daan, geboren. Daan werd direct door de artsen meegenomen voor onderzoek. Debbie bleef alleen achter. Terwijl de artsen haar wond dichtmaakten werd Debbie gek van angst en zorgen over haar kleine ventje. Na de onderzoeken moest Daan direct de couveuse in en dus duurde het een tijd voordat Debbie haar zoontje eindelijk in haar armen kon sluiten. Het moment waarop ze hem eindelijk vast kon houden was magisch. Ze was op slag verliefd op haar lieve, kleine mannetje en ze vroeg zich af of de artsen wel goed gezien hadden dat hij het Syndroom van Down had.

Dit was deel 1 van het verhaal van Debbie. Klik hier om naar deel 2 van het verhaal van Debbie te gaan.

Wil jij ook jouw persoonlijke verhaal (anoniem) delen in de rubriek 'Verhalen van Magic Mama's'? Dat kan! Aanmelden kan via info@magic-mama.nl. Op deze pagina vind je meer informatie over het delen van jouw verhaal.

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply