Mijn verhalen

Schreeuwen, zweet en tranen

september 26, 2016
Vliegreis met kinderen

Vliegreis met twee kinderen.

‘Klik’ hoor ik achter me. Ik kijk om. Heel langzaam gaat de klink van de slaapkamerdeur naar beneden. Krakend gaat de deur open. Roos staat op haar teentjes en kan zo net bij de klink. Daar staat ze, in haar luier en ze kijkt met half samengeknepen oogjes tegen het licht in. Haar oogjes vallen op de twee koffers op de grond, die open staan. Ze loopt er naartoe: ‘mama, Woezel en Pip moeten ook mee en ik moet ook mee en alles moet in de koffer en dan gaan we vliegen en dan gaan we heeeeeel hoog en dan gaan we zo naar huis!’. Ze praat zo overgave dat ze struikelt over haar eigen woorden. Ik loop naar haar toe en geef haar een dikke knuffel. ‘Maar lieve Roos, we gaan nu nog niet. Natuurlijk nemen we Woezel en Pip ook mee, maar vannacht mogen ze nog bij jou in bed. Was je bang dat papa en mama zonder jou weg zouden gaan?’. Roos kijkt beteuterd en knikt. Arme schat. Ik til haar op en leg haar terug in bed. ‘Maak je maar geen zorgen, morgen ochtend zijn wij hier gewoon nog, dus ga nu maar lekker slapen.’.

De volgende ochtend is iedereen vroeg (05.30 uur) wakker. We kleden ons snel aan, eten een boterham en zitten om 07.10 uur met zijn allen in de auto. Tien minuten later dan gepland, maar toch een aardige prestatie. We hebben een fantastische vakantie gehad in Jávea (Spanje) en vandaag vliegen we weer terug naar Nederland. Vanaf ons vakantiehuis is het nog zo’n 1,5 uur rijden naar het vliegveld. Onze vlucht vertrekt om 10.40 uur, dus we hebben ruim de tijd om in te checken. Dat is ook wel nodig, want het is druk op het vliegveld. Even hadden we de hoop dat Roos en Mick en de auto op weg naar het vliegveld nog wel even een uurtje zouden gaan slapen, maar helaas. Wanneer we rond half 9 aankomen op het vliegveld heeft Mick honger en kan Roos niet meer stilzitten. Terwijl we in de rij staan voor de douane duwen we met onze voeten de koffers vooruit terwijl ik Mick ondertussen een fruithap probeer te voeren en mijn vriend achter Roos aan, aan het vangen is, omdat ze alle kanten op vliegt en nergens naar luistert.

Een half uur later zijn we aan de beurt en kunnen we eindelijk onze bagage droppen. Dat scheelt weer een hoop gesleep. We hebben twee buggy’s mee voor de kids, maar reken er maar niet op dat Roos er in wil zitten. Roos wil lopen. Nee, Roos wil rennen. Roos wil springen. Roos wil over de grond rollen. Roos wil alle kanten op, behalve de goede kant. Bij de gate aangekomen begint het wachten. Wachten, wachten en wachten. Mick heeft er schoon genoeg van. Hij wil niet eten, hij wil niet drinken, hij wil niet in de wagen zitten, dus hij zet het op een brullen. Hij wil bij mama zitten. Of nee, eigenlijk wil hij niet zitten. Hij wil rond gedragen worden. Gelukkig heb ik een draagzak mee, want hij weegt inmiddels ruim 10 kilo en dat gaat je niet in de koude kleren zitten. Terwijl ik met Mick rondwandel probeert mijn vriend Roos te vermaken. Het enige wat zij wil is soepstengels eten. Gelukkig hebben we twee pakken mee. Dat scheelt weer een tranendal. Ik merk dat Mick steeds meer op mijn blaas begint te drukken, maar ik durf niet naar het toilet te gaan. Je zal altijd zien, dat zodra je even weg bent, het boarden begint.

We wachten en we wachten en de tijd verstrijkt. Uiteindelijk, na een half uur vertraging mogen we boarden. Mensen met kinderen mogen eerst. Bijna iedereen om ons heen heeft kinderen mee, dus het is alsnog dringen geblazen. Roos huppelt enthousiast het vliegtuig in. Zij heeft er zin in. Ook Mick is uitgelaten en hij stuitert van blijheid heen en weer. We zitten op rij 16, naast de vleugel. Jammer, geen uitzicht dus. Roos wil toch naast het raam. Papa gaat naast Roos en ik en Mick samen op de stoel aan het gangpad. Mick kan geen seconde stilzitten. Hij gaat staan, probeert over de stoelen heen te klimmen en grijpt de mevrouw die voor ons zit bij haar haar. Ik begin me lichtelijk opgelaten te voelen. Het is al een uur later dan de gebruikelijke slaaptijd van Mick. Ik merk dat hij van vermoeidheid niet meer weet wat hij met zichzelf aan moet. Eigenlijk zou ik met hem rond moeten lopen om hem in slaap te wiegen, maar dat gaat niet. We gaan opstijgen, dus de riemen moeten vast en Mick moet op schoot blijven zitten. Daar is hij het totaal niet mee eens, dus hij zet het op een brullen. Of nee geen brullen, maar krijsen. Of nee, het is beter te omschrijven als schreeuwen. Hij schreeuwt moord en brand, net zo lang tot we boven zijn en ik zijn riem los mag maken. Ik heb het zweet op mijn voorhoofd staan terwijl bij hem de tranen over zijn wangen rollen. Arme vent. Eindelijk kan ik hem knuffelen en wiegen en het duurt niet lang voor hij in slaap valt. Gelukkig. Enige nadeel is dat ik nog steeds niet naar het toilet ben geweest en ik het gevoel heb dat mijn blaas het niet lang meer zal houden.

Terwijl Mick lekker ligt te slapen heeft Roos er aan de andere kant van onze zitplaatsen helemaal genoeg van. Ze is moe, ze verveelt zich en ze wil niet meer stil zitten. Zelfs het Dora-spelletje op de iPad is niet interessant meer. Ze begint te jammeren en over ons heen te klimmen. Ze gaat gek doen, op de kop hangen en met haar benen trappelen. We proberen haar te kalmeren, maar dit werkt averechts en met haar beweeglijkheid schopt ze van zich af, tegen het hoofd van Mick aan en hup, Mick is ook weer wakker. Hoera! Voordeel is wel, dat ik nu eindelijk naar het toilet kan.

We hebben nog een uur te gaan. Er zit niks anders op dan af te wachten tot we gaan landen en proberen te blijven lachen, maar o, o, o, wat ben ik blij als we weer veilig aan de grond staan. En ook de kindjes vinden het heerlijk om thuis weer in hun eigen bedje te kunnen slapen. Terwijl we het vliegtuig verlaten vraag ik me af of alle ouders op deze manier struggelen tijdens zo’n vliegreis of doen wij nou toch iets verkeerd? Gelukkig hebben we een heerlijke vakantie gehad en was het de reis dubbel en dwars waard. Volgend jaar gaan we dus gewoon lekker nog aan keer.

Hebben jullie wel eens gevlogen met je kinderen? Hoe ging het bij jullie? Hebben jullie nog goede tips?

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply