Mijn verhalen

Update: hoe gaat het nu?

april 23, 2016
Update 6 maanden

Afsluiting van een bijzondere periode

Vandaag is Mick precies zes maanden oud. Dat maakt het zo’n dag waarop ik terugblik op de afgelopen periode. Het was een bijzonder intense periode. Normaal gesproken vliegt de tijd al, maar als ik me bedenk wat er de afgelopen zes maanden allemaal veranderd is in mijn (ons) leven, is dat eigenlijk niet te bevatten.

Het is ook een moment om terug te kijken op de afgelopen zes maanden met Mick. Hoe heeft hij zich ontwikkeld? Gaat het goed met hem? Merken wij nog iets van de hersenvliesontsteking, die hij kreeg toen hij drie weken oud was? Daarover straks meer.

Eerst maar eens mijn eigen terugblik. Een half jaar geleden waren wij nog een gezin van drie. Ik was wel zwanger, maar had eigenlijk geen idee wat me te wachten stond met twee kinderen. Natuurlijk was ik al wel wat gewend met Roos, maar dat twee kinderen zo’n verandering zou zijn ten opzichte van één had ik me niet kunnen bedenken.

Waarschijnlijk had het ook wat te maken met de situatie waarin we verkeerden. Vijf dagen voor de geboorte van Mick verhuisden we van de stad Amsterdam naar een woonwijk in Amstelveen. Die verandering was al behoorlijk groot, maar in combinatie met het klussen in huis en de zwangerschap zorgde het wel voor de nodige stress. Ik bleek niet de enige binnen ons gezin die daar last van had. Onze kleine Roos was helemaal van slag. In één week verhuisde ze, wisselde ze van kinderdagopvang en kreeg ze, als klap op vuurpijl, ook nog eens een klein broertje, die daar zomaar bij papa en mama in bed lag. Dat was toch zeker haar plek? Volledig overstuur raakte ze. Van mama wilde ze dagen, misschien wel weken vrijwel niks weten. Dat vond ik wel moeilijk.

Net toen we dachten dat we de boel wat op orde kregen werd Mick ziek. Niet een beetje ziek, maar zo heftig ziek dat hij met spoed in het ziekenhuis werd opgenomen. Een hersenvliesontsteking. We vreesden voor zijn leven. Dat hij iets over kon houden aan de hersenvliesontsteking kon mij op dat moment niks schelen. Ik wilde alleen maar dat hij bij ons bleef. Ik weet nog heel goed dat ik op het bed zat in het VU. Hij lag naast me op het bed te slapen. Zo klein en afhankelijk. Ik dacht steeds: ‘ik moet je nog helemaal leren kennen en ik wil nog zoveel leuke dingen met je doen!’. Wat was ik blij toen we weer met z’n vieren thuis waren.

De periode daarna valt eigenlijk het beste te omschrijven als één grote chaos. Natuurlijk genoten we volop van ons gezin, maar Mick bleef nog wel erg lang ziek. Hij was super verkouden, soms benauwd, kreeg weer verhoging. Reden voor ons om opnieuw met de kinderarts te bellen en naar het ziekenhuis te gaan. Heel langzaam ging het steeds een beetje beter en heel langzaam kreeg ik het vertrouwen terug. Wat het allemaal nog een beetje lastiger maakte was dat het huis nog totaal niet af was (nog steeds niet helemaal), Roos nog een flinke tijd erg boos op mij bleef (inmiddels zijn we weer beste vriendinnetjes gelukkig) en ik weken, wat zeg ik, maanden lang niet langer dan drie uur achter elkaar sliep (nog steeds moeten we er twee of drie keer per nacht uit).

Gelukkig had ik mijn zwangerschapsverlof verlengd met drie maanden ouderschapsverlof. Ik weet nog dat ik me in het begin afvroeg of het misschien niet wat overdreven was. Of het door de hormonen kwam ofzo. Nou, dat was het niet. Ik ben echt heel erg blij dat ik deze extra maandjes de tijd heb gehad om orde op zaken te stellen. Ik heb er best regelmatig van gebaald dat ik tijdens mijn verlof in een soort van survival-modus leefde, maar door het slaaptekort was het vaak niet anders. Soms dacht ik dat het lekker begon te lopen en dan was er weer een tegenvaller. Kreeg ik de griep ofzo.

Gelukkig gaat het nu heel goed met ons. Ja, het is nog steeds vaak een flinke chaos bij ons thuis, maar dat hoort nou eenmaal bij het leven met twee kleine kinderen. Met het slaaptekort heb ik het nog wel regelmatig lastig. Eigenlijk zouden we elke avond om 21.00 uur in bed moeten liggen, maar je wilt ook wat tijd voor jezelf zo af en toe. Ach, het zal stapje voor stapje steeds wel wat beter gaan. Over een weekje ga ik weer aan het werk. Ik ben benieuwd hoe we de tent dan draaiende gaan houden, maar ook dat zal wel weer op zijn pootjes terecht komen. Je moet er de humor ook een beetje van inzien. En ja, onze twee kleine boefjes maken alles goed!!

Met de ontwikkeling van Mick gaat het gelukkig heel goed. Ik maakte me toch wel een beetje zorgen over of hij niks over zou hebben gehouden aan de hersenvliesontsteking, maar hij doet het super goed! Hij lacht, hij is sociaal, hij kletst, hij rolt, hij groeit goed, hij drinkt goed. Hij doet alles wat een baby op zijn leeftijd zou moeten kunnen. Een hele geruststelling.

Deze dag voelt ook wel een beetje als een afsluiting van deze bijzondere periode. Ook al was het niet altijd makkelijk, het was vooral ook heel mooi. Ik heb zo genoten van de tijd samen met onze kindjes. Die tijd neemt niemand me meer af. Toch is het nu wel het moment aangebroken om wat meer tijd voor mezelf vrij te maken. Ik ga weer een het werk, ga elk weekend hardlopen en het tickets voor het eerste festival liggen klaar. Daar heb ik ook wel weer super veel zin in!

Zijn jullie nog nieuwsgierig naar dingen die niet in deze update staan? Stel je vragen gerust! :-)

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply