Mijn verhalen

Ons tweede kindje

maart 17, 2016
Ons tweede kindje

Ons tweede kindje

Afgelopen oktober is ons tweede kindje, Mick, geboren. Vanaf de eerste dag van mijn tweede zwangerschap waren we dolgelukkig met de wetenschap dat we een tweede kindje zouden krijgen. Beiden hebben we nooit getwijfeld over of we wel of niet een tweede kindje zouden willen en dat het ons gegund was zo snel na de geboorte van onze dochter is een groot geschenk. Er was alleen één persoon voor wie de komst van een tweede kindje helemaal niet zo vanzelfsprekend was. Die persoon was onze dochter Roos (2 jaar).

Roos was net één jaar geworden op het moment dat ik opnieuw in verwachting raakte. We konden haar dus wel vertellen dat ze een broertje of zusje zou krijgen, maar ze was nog te jong om dit te begrijpen. Later in de zwangerschap kocht ik wel een aantal boekjes die over dit onderwerp gingen. Ze vond het leuk als ik er uit voorlas, maar of ze het ook echt begreep weet ik niet. Natuurlijk zag ze wel dat mama een grote buik kreeg en dat ze minder makkelijk op schoot kon zitten of opgetild kon worden, maar eigenlijk schonk zie hier geen aandacht aan.

Er kwam nog eens bij dat we, vijf dagen voor de geboorte van Mick, gingen verhuizen. In het oude huis hadden we nog geen babykamer voor hem ingericht (die ruimte hadden we daar niet eens). In het nieuwe huis hadden we uiteraard wel een babykamer ingericht, maar omdat de geboorte al vijf dagen na de verhuizing plaatsvond had Roos eigenlijk bijna geen tijd om te wennen aan het nieuwe huis en de extra babykamer. Kort gezegd, de geboorte van haar broertje viel haar behoorlijk rauw op haar dak.

Mick werd om 01.15 uur ’s nachts geboren, in ons nieuwe huis, na een bevalling van nog geen twee uur. Op het moment dat ik de weeën voelde opkomen hebben we direct mijn zus en zwager gebeld. Zij zijn Roos toen komen ophalen. Omdat de bevalling zo snel ging en zo heftig verliep heeft mijn zwager haar stilletjes uit bed gehaald en meegenomen, zonder ons te storen. Roos vond het prima. Het was bekend terrein en ze was hartstikke vrolijk. De volgende ochtend werd ze thuis gebracht, maar die thuiskomst moet voor haar erg gek zijn geweest. Opeens lag daar een ander kindje tussen papa en mama in, in bed!

Dat Roos het moeilijk had met de hele situatie hebben we, en vooral ik, gemerkt. Gelukkig vond ze vanaf dag één haar kleine broertje geweldig lief. Het feit dat ze de aandacht moest delen vond ze echter minder leuk. Ze werd boos, heel erg boos en dan vooral op mama. Zodra ik Mick ging voeden of het oppakte voor een knuffel werd ze hysterisch. Regelmatig was er geen land met haar te bezeilen. Het ging van kwaad tot erger en er waren behoorlijk veel momenten waarop ze helemaal niks van me wilde weten. Ik had het hier best wel moeilijk mee. We waren altijd zulke dikke maatjes. Ik wilde haar graag meer aandacht geven, maar een kleine baby vraagt nou eenmaal ook veel aandacht en ik kon moeilijk de borstvoeding overslaan om haar een plezier te doen. Ook kon ik haar de eerste tijd na de bevalling natuurlijk niet optillen.

Toen ik enigszins hersteld was van de bevalling besloten mijn vriend en ik de taken een beetje te herverdelen. Ik haalde Roos weer uit bed en ging met haar ontbijten. ’s Avonds bracht ik haar weer naar bed en las ik haar verhaaltjes voor. Wanneer Mick begon te huilen pakte mijn vriend hem vaker op in plaats van ik, zodat ik met Roos kon blijven spelen. Eigenlijk merkten we al heel snel dat dit effect had. Die exclusieve aandacht was alles wat ze nodig had om er het vertrouwen in te krijgen dat alles nog was zoals vroeger.

Inmiddels is Roos weer helemaal bijgedraaid. We zijn weer dikke vriendinnetjes en ze kan het prima hebben wanneer ik Mick ga voeden of hem een knuffel geef. Ze is zelfs zo zorgzaam dat ze me komt roepen wanneer Mick moet huilen. “Mama, kom, Mick verdrietig!” zegt ze dan. We gaan hem dan vaak samen een kusje geven. Ook overstelpt ze hem met speelgoed en knuffels. Het is overduidelijk dat ze heel erg dol is op haar kleine broertje.

Eigenlijk had ik er voorafgaand aan mijn tweede zwangerschap helemaal geen rekening mee gehouden dat onze oudste dochter het er moeilijk mee zou kunnen krijgen. Aan de andere kant weet ik ook niet hoe ik haar beter had kunnen voorbereiden op de komst van haar broertje. Ik ben in ieder geval blij dat de rust weer teruggekeerd is bij ons thuis.

Is dit verhaal voor jullie herkenbaar? Hoe reageerde jullie oudste kindje op de komst van een broertje of zusje? En hoe zijn jullie hier als gezin mee omgegaan?

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply