Mijn verhalen

Tranen met tuiten

augustus 16, 2015
Zwanger

Tranen met tuiten

 

Mijn beste vriendin is zwanger! Wat een fantastisch nieuws. Zeker omdat ik zelf ook zwanger ben natuurlijk. We vinden het allebei reuze gezellig om samen zwanger te zijn. Ik verwacht mijn kindje in november en zij in maart. Ik was één van de eerste personen die ze belde. Vaak wachten we tot de 12 weken echo met het vertellen van het grote nieuws. Dit is ook meteen één van de redenen waarom het 1e trimester van je zwangerschap zo zwaar is. Je voelt je in de eerste weken vaak misselijk, moe en ellendig, maar je kunt er met (bijna) niemand over praten. Zeker als je ook nog eens een drukke baan hebt kan het zwaar vallen.

 

Zo ook bij mijn vriendin. Ze heeft sinds kort een nieuwe baan met veel verantwoordelijkheden. Er wordt veel van haar verwacht en waarschijnlijk verwacht ze van zichzelf nog het meest. Twee kleine kinderen, vier volle dagen werken, hondsberoerd van de zwangerschap en emotioneel van de hormonen. Stoer als ze is weigerde ze zichzelf ziek te melden. Ze zou zichzelf er wel doorheen slaan. Zwanger zijn is immers een prachtig cadeautje, dus klagen is eigenlijk niet geoorloofd. Uiteraard was dit niet vol te houden. Wat resulteerde in alsnog een ziekmelding, waarna ze met pijn en moeite haar grote geheim opbiechtte. Gelukkig reageerde haar leidinggevende super positief. Hij had al zo’n idee en feliciteerde haar van harte. Wat bij mijn vriendin zorgde voor een stortvloed van tranen, van opluchting gelukkig.

 

Veel vrouwen zijn bang om het grote nieuws op het werk kenbaar te maken. We denken dat we niet meer mee zullen tellen, dat ons contract niet verlengd zal worden, dat alle leuke projecten naar een ander zullen gaan en dat we alles en iedereen teleurstellen. En dat terwijl het verlof van 16 weken in Nederlands slechts een fractie is van de verlofduur in andere Europese landen. Waardoor komt het dan dat wij er zo mee zitten en we er ons zoveel zorgen over maken?

 

Bij mijn tweede zwangerschap had ik precies hetzelfde gevoel. Ik werkte inmiddels zo’n 2,5 jaar bij mijn toenmalige werkgever, maar helaas ging het daar erg slecht. Zo slecht dat we op een faillissement afstevenden. Reden genoeg om op zoek te gaan naar een andere baan dus. Daarbij wilde ik graag dichter bij huis werken. Twee uur per dag in de auto doorbrengen vind ik ontzettende tijdsverspilling. Niet lang daarna mocht ik op gesprek komen voor een super leuke baan in de buurt (5 minuten fietsen van het nieuwe huis dat we hebben gekocht!). Tijdens de procedure kwam ik er achter dat ik voor de 2e keer zwanger was. Volledig gewenst en ook wel een soort van gepland. De timing nu was alleen niet helemaal ideaal. De zwangerschap was nog veel te pril om het aan de grote klok te hangen, maar niks zeggen leek mij ook een heel slecht idee. Na het 2e gesprek besloot ik dus toch om het te vertellen. Ik heb er een nacht van wakker gelegen en met knikkende knieën pakte ik de telefoon. Ook ik kreeg een positieve reactie. Ik werd aangenomen!

 

Zijn onze angsten dan geheel ongegrond of zijn er ook meiden met andere ervaringen? Tijdens mijn zwangerschapsyoga kwam het onderwerp ter sprake. Hier bleken 2 meiden thuis te zitten, omdat solliciteren tijdens hun zwangerschap onmogelijk bleek. Er is dus nog zeker wat te winnen op dit vlak. Binnenkort heb ik mijn contractbespreking. Mijn contract loopt middenin mijn zwangerschapsverlof af. Uiteraard maak ik me ook hier weer bezorgd om. Terecht of onterecht? Ik houd jullie op de hoogte!

 

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Cathleen Burgs maart 1, 2016 at 11:02 pm

    The new Zune browser is surprisingly good, but not as good as the iPod’s. It works well, but isn’t as fast as Safari, and has a clunkier interface. If you occasionally plan on using the web browser that’s not an issue, but if you’re planning to browse the web alot from your PMP then the iPod’s larger screen and better browser may be important.

  • Leave a Reply