Ingestuurde blogartikelen

Help, mijn kind praat niet!

juni 24, 2016
Waarom praat mijn kind niet?

Logopedist Eric geeft tips.

Eric Foggitt werkt sinds 1983 als logopedist en heeft in zijn carrière al heel wat bezorgde moeders gesproken over de taalontwikkeling van hun kindje. Speciaal voor de lezeressen van Magic Mama legt hij uit waarom kindjes eigenlijk niet gaan praten en geeft hij advies over hoe je als ouders de taalontwikkeling kun stimuleren. Lees meer over Eric op de website van 9GNL

Ik kan me niet eens herinneren hoeveel moeders mij deze vraag hebben gesteld: ‘Wanneer zal mijn kind gaan praten?’ Het moeten er honderden zijn geweest sinds ik als logopedist ben gaan werken in 1983. Meestal houd ik mijn antwoord vaag: ‘Dat hangt ervan af, sommige kinderen beginnen te praten wanneer ze één zijn en anderen zijn twee of zelf ouder. Hierin is er geen goed of slecht.’

Een vriend van me, Karl, vertelde me dat hij tot zijn vierde jaar geen woord heeft gesproken. Hij zegt dat hij zelfs herinneringen heeft aan die tijd en hij zegt dat hij gewoon niks nuttigs te vertellen had. Toen hij erachter kwam dat ook Albert Einstein niet had gesproken tot hij die leeftijd had, had hij uiteraard het gevoel dat hij tot een hele bijzondere minderheid behoorde.

De meeste kinderen maken voor het eerst geluidjes die op woorden lijken wanneer ze ongeveer 12 maanden oud zijn. Als dit niet het geval is, is er niks aan de hand, want een heleboel ‘normale’ kinderen beginnen pas later met het maken van deze geluiden. Per kind zijn er grote verschillen, zoals je bij de meeste mijlpalen in de kinderontwikkeling ziet.

Kinderen verstaan anderen eerst, voordat zij zelf beginnen te praten. Ze begrijpen bijvoorbeeld woorden als ‘broodje’ of ‘melk’ lang voordat zij zelf de woorden kunnen uitspreken. Wanneer een kind tegen de tijd dat hij 18 tot 24 maanden oud is, nog steeds niks lijkt te begrijpen van wat je zegt, is het de moeite waard om een logopedist te raadplegen. Een kleine tip: mocht het mogelijk zijn om de logopedist bij jou thuis langs te laten komen, in de vertrouwde omgeving van het kind, dan zijn de kansen op goede resultaten hoger.

Veel belangrijker dan deze zogenaamde mijlpalen is wat er aan vooraf is gegaan. De eerste woordjes van een kind zijn namelijk het gevolg van een hele hoop bouwstenen, die met name gedurende maand 3 tot 6 ontwikkeld worden. Denk hierbij aan het herkennen van mama, papa, broer en zus, reageren op je lach en stem en naar je toe draaien bij het horen van je stemgeluid.

Muziek helpt ook. De verschillende tonen en melodietjes, het plezier, zeker wanneer er ook bij gedanst wordt, stimuleert een kind om te luisteren en luisteren is cruciaal voor de taalontwikkeling van een kind.

Woorden ondersteunen met plaatjes helpt, maar er is vrijwel geen bewijs dat het kijken naar de televisie helpt bij de taalontwikkeling. Boeken met interessante actieplaatjes daarentegen helpen je kind om te focussen en om goed te luisteren. Op deze manier horen ze goed hoe bepaalde woorden klinken. Kies bij voorkeur voor boekjes met drukke pagina’s waarop veel gebeurt, in plaats van boekjes met één simpele afbeelding per pagina.

Wanneer ik tegen baby’s praat in deze leeftijd vind ik het leuk om op een overdreven manier geluiden te maken, door veel met mijn lippen en tong te bewegen. Met name geluiden als m, p, b, f en v, omdat je hiervoor echt je lippen moet bewegen. Op deze manier kunnen kinderen het heel goed observeren. Vergeet ook niet om bijvoorbeeld grappige ‘burp’ geluidjes te maken met je lippen. De meeste baby’s vinden dit geweldig en het moedigt ze aan om zelf ook interessante geluidjes te gaan maken.

Wanneer je, je kind op schoot hebt of wanneer je tegenover hem zit terwijl hij in zijn kinderstoel zit probeer dan eens geluiden te herhalen, zoals ‘MAMAMAMAMA’ zolang je zijn interesse vast kunt houden.

Ik herinner mij dat ik eens een vraag kreeg van een bezorgde moeder. Haar drie jaar oude zoontje sprak nog steeds geen woord. Ik vroeg haar: ‘Op welke manier praat je tegen je zoontje?’. Haar reactie: ’ Tegen hem praten? Hoezo? Waarom zou ik tegen hem praten? Hij zegt toch niks terug?!’. Als het om praten gaat geldt de regel: wat er uit komt, moet er eerst in. Geen enkel kind zal beginnen te praten wanneer hij mama of andere mensen nooit heeft horen praten.

Vraag jezelf eens af waarom je kind zou willen praten. Praten is namelijk niet iets wat een kind automatisch doet. Het is geen reflex, zoals veel pasgeboren baby’s die hebben (drinken, handje om iets heen klemmen, etc.). Spraak en taal moeten gestimuleerd en aangeleerd worden.

Tijdens mijn carrière ben ik erachter gekomen dat veel kinderen met een taalachterstand uit rijkere gezinnen komen. Deze kinderen hebben ouders met een goed inkomen, groeien op in een mooi huis en hebben ouders die ze veel aandacht geven. Daartegenover zie ik dat kinderen uit armere gezinnen juist een hele goede taalontwikkeling hebben, terwijl je misschien het tegenovergestelde zou verwachten. Waar dit aan ligt? Praten is voor een kind moeilijk en vermoeiend. Het is misschien wel één van de moeilijkste dingen die een mens moet leren en dus moet het kind de noodzaak voelen om te gaan praten.

De kinderen uit armere gezinnen gaan eerder praten, omdat, wanneer zij dit niet doen, zij niet het eten en de aandacht krijgen die zij willen. De kinderen uit rijke gezinnen ontbreekt het aan niks, dus waarom zouden zij de moeite doen om te beginnen met praten?

Wanneer je er zeker van bent dat je dreumes een aantal woorden kan zeggen, kan het heel nuttig zijn om hem bepaalde dingen te onthouden, wanneer hij de woorden niet uitspreekt. Veel kinderen hebben namelijk de gewoonte om naar bijvoorbeeld een pak crackers te wijzen en ‘hmm hmm’ geluidjes te maken, om je duidelijk te maken wat ze willen. Wanneer je, je kind op dat moment gewoon een cracker geeft, zonder hem het woord cracker te laten zeggen, creëer je voor hem dus niet de noodzaak om te praten.

Noodzaak is niet het enige wat een kind stimuleert om te praten. Een andere manier om je kind te stimuleren is om praten zo leuk mogelijk te maken. We houden er immers allemaal van om dingen te doen die we leuk vinden. Het zingen van dans en klap liedjes en het spelen van spelletjes werken over het algemeen erg goed.

De keerzijde van de medaille is, dat wanneer je ernstig of ongerust kijkt naar je niet pratende kind, je de dingen alleen maar erger maakt. Een laatste advies wat ik je als moeder mee wil geven is dan ook het volgende: ‘maak je geen zorgen!’. Sommige ouders hebben van nature een competitieve instelling en voelen zich er onprettig of gefrustreerd bij wanneer hun kind niet praat volgens hun verwachtingen of wanneer ze niet goed mee kunnen komen met kindjes van dezelfde leeftijd. Kinderen voelen de zorgen van hun ouders uitzonderlijk goed aan en wanneer zij merken dat hun ouders zich zorgen maken, kan dit een rem zetten op hun ontwikkeling. Dus, zoals het bekende liedje al zegt: ‘Don’t worry, be happy!’.

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Kim What's on mamas mind juli 25, 2016 at 8:20 pm

    Leuk en interessant artikel.

  • Leave a Reply