Mama Lifestyle

Na ziek zijn komt…

januari 21, 2016
Zieke dreumes

Na ziek zijn komt…

“Maaaamaaaaa, maaahaaamaaa!!” Roos hangt snikkend aan mijn been. “Nee, geen broodje! Nee, niet kip! Cracker! Pindakaas!” Het is ochtend en ik probeer Roos klaar te maken om naar de kinderopvang te gaan. Ze geeft geen centimeter mee. Alles is nee, nee, nee en eigenlijk wil ze alleen maar bij mama op schoot.

De afgelopen week was ze ziek. Ze had haar eerste kinderziekte te pakken: de zesde ziekte. Wat was ze ziek! Ze was echt een hoopje ellende. Ik heb haar regelmatig ziek gezien, maar nog niet zo als afgelopen week. Ze hing alleen maar tegen me aan en reageerde nergens op. Ik mocht geen centimeter van haar zijde wijken. Deed ik dat wel dan kwamen de tranen. Ze snotterde, zag bleek en at geen hap. Natuurlijk heb ik haar de hele week extra vertroeteld. We hebben hele dagen samen op de bank gezeten en geknuffeld. Ze mocht zoveel baby TV kijken als ze wilde. Ze mocht de hele dag diksap drinken (ik was al lang blij dat ze dronk). Ik bood haar alles aan wat we in huis hadden (koekjes, rozijntjes, crackers met pindakaas) in de hoop dat ze wat zou eten. Tijdens het eten mocht ze op schoot. Ze mocht extra lang in het grote bad en voor het slapen gaan hoefde ze haar tanden niet te poetsen. Kortom, alle dingen waarop in normaal gesproken ‘nee’ zeg, waren nu geoorloofd. Alles werd uit de kast getrokken om het haar een beetje comfortabel te maken.

Na 5 dagen koorts knapte ze eindelijk op. Ze kon weer lachen en binnen de kortste keren danste ze weer door de kamer. ’s Avonds at ze haar hele bord leeg en vroeg ze zelfs om meer. Gelukkig maar, blij om de oude Roos weer terug te hebben. Toch is ze niet helemaal de oude. De afgelopen dagen is ze er aan gewend geraakt om alles te mogen en de hele dag lekker op schoot te zitten. Uiteraard is dat haar erg goed bevallen. Nu is duidelijk te merken dat ze deze privileges graag wil behouden. Ik probeer haar een beker melk en een boterham met kipfilet  te laten eten, maar helaas, ze wil alleen een cracker met pindakaas. Wanneer ik haar eindelijk zover heb om te gaan eten wil ze dit alleen bij mij op schoot doen. Ik probeer haar in haar eigen stoel te zetten, maar ze wordt er woest om. Ik goof nog maar een keertje toe. Misschien voelt ze zich nog niet helemaal fit? Ik wil haar ook niet zonder boterham naar de opvang sturen.

Op de opvang doet ze het prima. Op de één of andere manier luisteren kindjes over het algemeen beter bij vreemden, dan wanneer ze naar hun papa of mama moeten luisteren. Is jullie dat ook wel eens opgevallen? ’s Avonds thuis wil ze weer alleen maar op schoot. Ze zal wel moe zij denk ik. Ik geef haar het voordeel van de twijfel. Een beetje uitzieken moet kunnen, maar komend weekend gelden de ‘gewone’ regels weer. Eten op je eigen stoel. Niet meer dan één beker diksap. Geen baby TV meer, maar gewoon lekker met de Duplo spelen. Ook eens wat anders dan pindakaas op brood en tandenpoetsen voor het slapengaan. Ik ben benieuwd hoe dat zal gaan!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply