Mijn verhalen

Eén week zonder TV

juni 10, 2016
Kids kijken tv

Ik daag jullie uit!

Ik ben er nooit een voorstander van geweest om onze kinderen veel televisie te laten kijken. Het eerste jaar na Roos’ geboorte hielden wij de TV overdag expres helemaal uit. We hebben haar destijds praktisch nooit voor de TV gezet. Ik was daar behoorlijk strikt en principieel in. Het resultaat hiervan was dat zij ook helemaal geen interesse toonde in de televisie, wanneer hij eens een keer wel ergens aan stond. Handig.

Uiteraard bleef dit niet zo. Roos werd ouder (ze is nu 2,5 jaar) en begon de TV een stuk interessanter te vinden. Mijn vriend en ik werden er ook wat soepeler in, want met de filmpjes op babyTV is toch eigenlijk ook niks mis. Het is best grappig en educatief, dus lieten we haar zo nu en dan een paar minuutjes TV kijken.

Toen Mick geboren werd ontstond er in ons huishouden nogal veel chaos. We moesten heel erg wennen aan het nieuwe ritme. Roos was heel erg jaloers op de aandacht die Mick kreeg, wat bijvoorbeeld borstvoeding geven best wel lastig maakte. Om het allemaal wat gemakkelijker te maken mocht Roos tijdens het voeden steeds eventjes TV kijken. Ook tijdens het avondeten koken zat Roos inmiddels regelmatig voor de televisie. Langzaam maar zeker werd het steeds meer een gewoonte.

Niet dat we de hele dag voor de TV zaten hoor. Absoluut niet. Overdag deden we van alles. Knutselen, buitenspelen, boekjes lezen, enzovoorts. Totdat Roos twee weken geleden de griep kreeg. Ze voelde zich behoorlijk belabberd, had 40 graden koorts en wilde niks anders dan tegen papa en mama aanhangen. Het hoort erbij en uiteraard mocht ze de hele dag lekker met ons knuffelen.

Ik maakte de boel gezellig. Lekker veel kussens op de bank, samen onder een dekentje, Netflix aan en lekker samen naar Bambi kijken. Moet kunnen toch, als je ziek bent. We maakten er het beste van. Pas toen Roos weer beter was merkten we wat dit vele TV-kijken voor een invloed op haar had gehad. Roos was niet te genieten!

’s Morgens vroeg stond ze om 06.00 uur (of nog vroeger) aan ons bed. We (meestal mijn vriend) gingen dan met haar naar beneden om een broodje te eten en het eerste wat ze wilde was TV kijken. In eerste instantie gaven we er aan toe. We waren zelf ook moe zo vroeg in de ochtend, dus het leek wel lekker makkelijk. Toen we dit later weigerden barstte de bom. De rest van de dag zeurde ze continu over TV kijken. Steeds wanneer ze even gespeeld had wilde ze weer TV kijken. Wanneer ze haar zin niet kreeg schreeuwde ze alles bij elkaar. Voor het avondeten mocht ze dan even TV kijken. Wanneer we aan tafel moesten was het weer strijd. Brullend bleef ze op de bank zitten. Geen haar op haar hoofd die er aan dacht om aan tafel te komen zitten. Na boos te zijn geworden kwam ze aan tafel, maar weigerde ze te eten. ’s Morgens vroeg begon het hele riedeltje opnieuw.

We realiseerden ons dat dit geen doen was. Dit moest stoppen. Resoluut spraken wij af dat de televisie de rest van de week uit bleef. Geen TV in de ochtend, geen TV voor het avondeten, geen TV tijdens de borstvoeding, geen iPad, geen filmpjes op de telefoon, helemaal niks. Toen we dit Roos vertelden werd ze natuurlijk woest. Jammer, maar helaas. Het was even door de zure appel bijten.

Gelukkig is Roos gemakkelijk af te leiden en na een tijdje flink mokken begon ze lekker met de Duplo te spelen. Vanaf dat moment ging het snel bergopwaarts. En als ik snel zeg, dan bedoel ik ook echt snel! We zijn inmiddels een halve week verder en ze lijkt de TV compleet te zijn vergeten. Ze vraagt er helemaal nooit meer naar!

Dat ze er niet meer naar vraagt en niet om zeurt is natuurlijk al een hele mooie verandering, maar de verandering die we bij haar zelf zien is misschien nog wel shockerender, want van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat is ze het zonnetje in huis. ’s Morgens blijft ze een uur langer in bed liggen. Blijkbaar is de noodzaak om uit bed te komen zonder TV een stuk minder groot. De hele ochtend is ze vrolijk, ze eet veel beter en vindt het geweldig om mee te helpen met klusjes in en om huis. Jaloers op haar broertje is ze niet meer en ze vindt het geweldig om te helpen met de verzorging. Ze brengt hem zijn speelgoed, geeft schone doekjes aan, geeft hem een flesje en hapjes voeding. Mick vindt het allemaal prachtig. Samen schateren ze het uit. Ook het avondeten is weer een feestje. Toegegeven, je moet wat creatiever zijn tijdens het koken. Ik wil namelijk niet dat Roos door de keuken drentelt tijdens het koken, met al die messen en hete pannen. We hebben nu afgesproken dat ze er op haar stoel bij mag zitten. Dat vindt ze super. De tafel dekken voelt voor haar ook als een hele verantwoording en dat doet ze met veel passie en overgave. Zo lief. Na het eten lezen we boekjes en gaat ze lekker slapen. Geen huilbuien. Geen driftbuien. Het is echt verbazingwekkend wat een verschil het is. Groter dan wij hadden gedacht.

Wij hebben ons lesje dus wel geleerd. Voorlopig blijft de TV hier bij ons lekker uit. Wij zien alleen maar voordelen!

Ik ben heel benieuwd hoe dit er bij jullie thuis aan toe gaat. Hoeveel kijken jullie kids naar de TV? Hebben jullie wel eens een tijdje de TV helemaal uitgelaten? Zo nee, dan daag ik jullie bij deze uit! Zet de televisie de komende week helemaal niet aan. Ook geen vijf minuutjes tijdens het koken of eventjes voordat je ’s morgens de deur uit moet naar werk. Wees creatief in het vermaken van je kids. Durf jij de uitdaging aan te gaan? Laat je me weten welke effecten jullie merken? Ik lees jullie reacties heel graag terug in de comments!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Barbara juni 11, 2016 at 5:35 pm

    Ik vind echt superinteressant om te lezen. Hier hebben we tvtijden en tablettijden. Dat werkt op zich ook best goed. Maar even helemaal zonder lijkt me best fijn…ik ga er eens op broeden

  • Leave a Reply