Mijn verhalen

Een meisje én een jongen

juni 29, 2017
Jongen en meisje

en wat daar zo leuk aan is…

Ik heb het geluk dat ik mama mag zijn van een meisje én van een jongetje. Iets wat je natuurlijk niet voor het kiezen hebt, maar waarmee ik wel heel erg blij ben. Tijdens beide zwangerschappen wilden wij niet weten wat het geslacht van onze kinderen zou zijn. Iets wat veel mensen maar gek vonden, want hoe konden we in hemelsnaam onze nieuwsgierigheid bedwingen? Sommige mensen dachten zelfs dat wij het stiekem wel wisten maar net deden alsof we het niet wisten. Dat was echt niet zo. Gek genoeg was ik helemaal niet extreem bezig met het geslacht. Natuurlijk hadden we het er wel veel over. Zeker bij het bedenken van een naam kwam het nogal eens ter sprake. Toch vond ik de zwangerschap op zichzelf al zo spannend, dat ik me daar veel meer druk over maakte dan over het geslacht. Overigens klopten mijn verwachtingen totaal niet, want tijdens mijn eerste zwangerschap wist ik zeker dat het een jongetje zou worden.

Nu ik Roos en Mick met elkaar kan vergelijken kan ik ook het verschil merken tussen een jongetje en een meisje. Of eigenlijk ook wel weinige verschil, want op heel veel vlakken is er ook eigenlijk helemaal niet zoveel van te merken. Overigens is natuurlijk een heel groot deel van het gedrag afhankelijk van de persoonlijkheid en niet van het geslacht. Voor de hand liggende conclusies zijn snel getrokken, maar misschien is het allemaal wel niet zo zwart wit. Anyway, ik vind het toch leuk om er wat dingetjes uit te pikken.

Toen Roos een dreumes was bijvoorbeeld vonden we haar echt een tomboy, een rouwdouwer, een stoere chick. Mijn moeder liep dan te geinen: “Krijgt Elske een dochter waarmee ze kan tutten, is het zo’n stoere meid!”. Ondanks dat Roos nog steeds een stoere meid is, is de spijkerbroeken periode (tijdelijk) afgesloten. We zitten midden in de prinsessenfase. Alles moet roze en glinster zijn. Uiteraard is Elsa de grote favoriet. Overigens steekt ze Mick er compleet mee aan. Naast de woorden ‘auto, bal en vliegtuig’ zegt hij nu ook ‘Elsa’. Toen Roos vanmorgen haar prinsessenjurk aantrok ging Mick voor haar staan en zei: ‘Elsa!’, tot groot genoegen van Roos natuurlijk. Daarna hebben ze samen staan dansen op ‘Let it go’. Super cute!

Bij Mick hadden we juist het tegenovergestelde idee toen hij een baby was. Hij lachte altijd zo vriendelijk naar iedereen, een echt mensen-mens. Als iemand naar hem lachte dan zag je hem helemaal blij worden. Hij leek een enorm zachtaardig jongetje. Een echte knuffelkont. We noemden hem ook wel ons koalabeertje. Een enorm mama’s jongetje was hij ook. Iets wat ik natuurlijk helemaal niet erg vond. Ondanks dat hij nog steeds een enorm vriendelijk en vrolijk ventje is, laat hij inmiddels ook zien dat hij over flink wat temperament beschikt. Hij laat niet over zich heen lopen en kan zijn zus inmiddels bijna de baas. Verder merken we dat hij een hele andere manier van spelen heeft en interesse heeft voor heel andere dingen dan Roos had op die leeftijd. Hij is vooral dol op auto’s, ballen en vliegtuigen. Dingen die veel concentratie vragen zoals puzzel vindt hij niks, terwijl wij Roos ook wel de puzzelkoningin noemden. Hij maakt liever een blokkentoren kapot of rijdt rond met autootjes.

Los van alle stereotype jongen- en meisjes dingen vinden ze toch ook heel veel dezelfde dingen leuk. Met poppen spelen, boekjes lezen, voetballen, rondrennen, dansen, kattenkwaad uithalen. Op dat vlak geen verschil! Ik ben wel benieuwd hoe dat bij jullie is. Zijn jullie jongens- of meisjes mama’s? Of allebei? En hoe ervaren jullie dat? Wat vinden jullie er zo leuk aan? Of misschien ook minder leuk? Ik lees graag jullie ervaringen!

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Alice oktober 13, 2017 at 7:03 pm

    Ik droomde net van twee jongens en ik kreeg het gelukkig ook nog. En het grappige is dat mensen dan denken dat ik liever een jongen en een meisje had… Niet dus! Lekker fijn alle kleertjes doorgeven en min of meer hetzelfde speelgoed, alhoewel je dat natuurlijk als ouder zelf in de hand werkt. Ach, uiteindelijk heeft alles zijn charme, maar ik ben toch blij dat ik ‘s ochtends geen prinsessenvlecht moet maken! 😉

  • Laat een reactie achter bij Alice Cancel Reply