Mijn verhalen

Daar ben je dan! | Terugblik op de bevalling

januari 23, 2016
Geboorte Roos

Daar ben je dan! | Terugblik op de bevalling

Amsterdam, donderdag 30 januari 2014

Ik kijk op de wekker naast me. Het is 05.30 uur. Dit is al de zoveelste keer dat ik wakker wordt vannacht omdat ik moet plassen. Ik rol mezelf om, kom langzaam omhoog, stap uit bed en waggel naar de wc naast onze kamer. Ik heb last van mijn buik. Niet heel erg, maar ik voel toch wat lichte krampjes. “Ben je alweer wakker?” vraagt mijn vriend wanneer ik terugkom. “Ja, ik heb een beetje last van mijn buik, maar ik probeer nog wel even verder te slapen.” Ik draai me om en probeer te ontspannen.

De krampen worden plotseling ontzettend heftig. Zo heftig dat ik ze weg moet puffen. “Gaat het?” vraagt mijn vriend. “Pfff, pfff, pff, aaaauuuuuu, neee, eigenlijk niet!” reageer ik. “Ik geloof dat ik weeën heb.” Ik sluit mijn ogen en probeer rustig adem te halen, maar de pijn blijft maar komen en ik weet niet wat me overkomt. Het lijkt wel alsof er helemaal geen tijd zit tussen de weeën. Ik voel een golf van paniek opkomen. Dit is nog maar het begin. Wat als ik deze pijn de komende 24 uur moet voelen? Dat overleef ik niet! Hoe doen andere vrouwen dan? Kan ik echt zo slecht tegen pijn, vraag ik mezelf af.

“Ik ga de verloskundige bellen, dit is geen doen zo!” zegt mijn vriend en hij pakt zijn telefoon. De verloskundige stelt een aantal vragen. “Zo kort nog maar? Nee dat kan niet hoor. Zet haar maar even onder de douche. Dan kan ze wat ontspannen.” Mijn vriend hangt op: “je moet onder de douche.” “Onder de douche? Onder de douche? Ben je helemaal gek geworden?! Ik ga dood van de pijn! Ik ga helemaal niet onder de douche!” Als een gek probeer ik de weeën weg te puffen (onmogelijk) en ik knijp de handen van mijn vriend helemaal fijn. De tijd tussen de weeën is zo kort dat ik geen tijd heb om op adem te komen. Steeds wanneer ik de pijn voel opkomen probeer ik me er hevig tegen te verzetten. Onbegonnen werk en het werkt uiteraard alleen maar averechts.