Mijn verhalen

Borstvoeding in het openbaar. Zo doe je dat! (of niet…)

januari 17, 2016
Borstvoeding in het openbaar

Borstvoeding in het openbaar. Zo doe je dat! (of niet…)

“Krijg ik nog een kus?” vraag ik aan Roos. Ze komt aanrennen, slaat haar armen om mijn nek en geeft me een dikke kus. “Doei mama, tot straks!” roept ze en ze is alweer aan het spelen. Ik heb Roos afgezet bij de kinderopvang en rijd weer naar huis. Haar vader en ik zijn vandaag vrij en omdat Roos naar de opvang is hebben wij tijd om gezellig samen de stad in te gaan. We willen wat kleding scoren in de uitverkoop en ergens lekker lunchen. Mick is uiteraard wel gewoon thuis, maar hij kan prima mee in de wagen.

Terwijl mijn vriend de kinderwagen en luiertas in orde maakt verschoon ik Mick en geef ik hem zijn voeding. Op deze manier kunnen we ongeveer 2,5 á 3 uur winkelen voordat ik Mick weer moet voeden. Ik wil er voor zorgen dat we op dat moment ergens zitten om te lunchen, zodat ik daar rustig borstvoeding kan geven. Ja, in het openbaar dus. Tegenwoordig zie je niet zo vaak meer vrouwen borstvoeding geven in het openbaar. Op de één of andere manier rust er toch een beetje een taboe op. Heel erg jammer vind ik dat. Ik ga het dus wel doen, ook al voel ik me er toch ook altijd wel een beetje opgelaten bij. Om deze reden heb ik een omslagdoek gekocht. Hiermee hebben we toch nog een beetje privacy. Ik heb hem nog nooit gebruikt, dus ik ben benieuwd hoe het zal bevallen.

Eerst maar lekker winkelen. We wonen op loopafstand van de stad, dus we nemen Mick mee in de wagen. Tijdens de wandeling van 10 minuten valt hij lekker in slaap en tijdens het winkelen slaapt hij door. Dat is toch wel heel prettig, want kleding passen met een huilende baby is geen lolletje. Dan waren we waarschijnlijk wel afgehaakt. Dat had ik ook te zielig voor Mick gevonden.

De tijd vliegt voorbij tijdens zo’n ochtend en na 2,5 uur besluiten we een plekje op te gaan zoeken waar we kunnen lunchen. “Zullen we hier gaan lunchen?” vraagt mijn vriend. “Nee” antwoord ik “hier is het veel te druk.”. “Hier dan?” “Nee , dit zijn geen prettige stoelen.” “Hier dan?” “Nee, hier staan de tafels veel te dicht bij elkaar.” Al gauw zijn we alle lunchrooms langs gewandeld en hebben we nog geen geschikte plek gevonden. De tijd tikt verder en ik word een beetje zenuwachtig. Er zit niks anders op dan terug te lopen en alsnog één van de lunchrooms binnen te gaan.

Wanneer we binnenkomen zien we dat de ruimte helemaal is, op één tafeltje naast het raam na. Ik wil alweer omdraaien en vertrekken. “Kom verder, neem plaats, hier is nog een tafeltje. De kinderwagen kan je erachter neerzetten.” Zegt de ober. We besluiten dus toch maar plaats te nemen. Om bij ons tafeltje te komen moeten we achter een ander tafeltje langs. De mensen aan deze tafel moeten één voor één opstaan voor ons om ons door te laten. Eindelijk zitten we en gelukkig slaapt Mick nog. Tijd genoeg dus om onze lunch te bestellen en onze spulletjes te installeren. “Nou, dit gaat perfect zo!” zeg ik opgewekt tegen mijn vriend. Misschien had ik dat niet moeten zeggen.

Mick schrikt wakker en begint vanuit het niets keihard te huilen. Hij heeft verschillende manieren van huilen, maar dit keer begint hij direct op maximaal volume. Deze huil ken ik maar al te goed. Dit betekent: “mama ik heb HONGER, ik heb HONGERRRRR, geef mij eten NUUUUUU!!!”. Bij andere huiltjes (buikkrampjes, ik wil aandacht, etc.) zijn altijd goed te troosten met een knuffel, maar tegen deze manier van huilen bestaat maar één oplossing: voeding.

Mijn vriend zit aan de andere kant van de tafel, maar kan niet aan mijn kant van de tafel komen zonder dat de groep mensen weer voor hem op moet staan. Hij kan me dus geen handje helpen. Ik twijfel. Zal ik eerst de voedingsdoek omslaan, mijn shirt omhoog doen en mijn bh losmaken? Het risico is dan dat mijn doek afglijd op het moment dat ik Mick oppak. Of zal ik eerst Mick oppakken? Dat betekent dat ik mijn handen vol heb en dat ik dus een boze baby moet vasthouden met één hand en met mijn andere hand mijn shirt omhoog moet zien te frummelen.

Ik kies voor de tweede optie. Misschien dat Mick toch stopt met huilen zodra ik hem oppak. Leuk gedacht, maar uiteraard gebeurt dat niet. Hij blijft zonder onderbreking moord en brand schreeuwen. Hij schreeuwt zo hard dat hij rood aanloopt en zich verslikt, waardoor hij ook nog ontzettend moet hoesten. Het zweet breekt me uit. Ik voel mijn wangen gloeien. De groep mensen naast me kijkt ons aan. Ze glimlachen vriendelijk, dat wel. Of glimlachen ze uit medeleven? Ik weet het niet. Eigenlijk kijkt iedereen ons aan. “Waarom ben ik niet met mijn rug richting de ruimte gaan zitten?” vraag ik me af. “Niet op letten. Focus op Mick.” Ik probeer mijn shirt met één hand uit mijn broek te frummelen. Ik vervloek mezelf, omdat ik geen voedingsshirt aangetrokken heb vanmorgen. Wat stom. Daarna klik ik mijn voedingsbh open. Oké, nu heb ik Mick bovenop de voedingsdoek liggen, dus kan hij alsnog niet drinken. Ik manoeuvreer hem onder de doek. Ik probeer hem aan te leggen, maar door de doek kan ik hem niet zien. Van frustratie begint hij wild met zijn voetjes te trappelen. Handig hoor, zo’n voedingsdoek! Ik besluit hem toch maar aan de kant te schuiven, zodat ik Mick aan kan leggen. Zodra hij drinkt sla ik hem terug over Mick heen. Een zucht van verlichting. “Hè, hè, gelukkig, hij is weer rustig.”.

Na een minuut of 10 lijkt Mick voldaan. Ik rol hem onder de doek vandaan en trek mijn kleding weer recht . Zachtjes klop ik hem op zijn ruggetje, totdat hij een boertje laat. Ik twijfel of ik hem de andere kant ook nog zal laten drinken. Hij lijkt tevreden en ik heb er weinig zin in, dus ik besluit het niet te doen. We eten ons broodje op en maken ons klaar voor vertrek. Ik ga nog even naar het toilet. Wanneer ik mijn handen sta te wassen hoor ik een baby huilen. Het zal toch niet? Zodra ik de lunchroom binnenkom zie ik het direct. Arme Mick is weer in tranen. Mijn vriend probeert hem tevergeefs te troosten. Ik zie het niet zitten om weer aan ons tafeltje te gaan zitten op deze manier. “Kom we gaan naar buiten.” Zeg ik. De groep naast ons moet weer voor ons opstaan. Wat ben ik blij om buiten te staan. Eindelijk frisse lucht. Ik haal een paar keer diep adem. Mick stopt met huilen. Gelukkig. Misschien had hij het ook gewoon warm daar binnen. We leggen hem in de wagen en hij trakteert ons op een brede glimlach. Zo, dat hebben we toch maar mooi gedaan!

You Might Also Like

3 Comments

  • Reply eva januari 18, 2016 at 7:49 am

    Wat een herkenbaar verhaal en wat goed dat je het toch gewoon hebt doorgezet! Je zult zien dat het de volgende keer weer een stukje makkelijker is (helemaal als je kleding er op af is gestemd!) Juist door wél in het openbaar voeding te geven maak je het andere moeders ook weer makkelijker; http://www.rondomeva.nl/blogs/blog/borstvoeding-maak-het-elkaar-niet-ongemakkelijk/

  • Reply Fleur januari 19, 2016 at 2:16 pm

    Goed gedaan! Ik voed ook altijd gewoon in het openbaar, inmiddels zonder doek, maar wel discreet. Een hemdje dat omlaag kan en een shirt of trui omhoog, dan zie je ook vrijwel niets. Lijkt mij toch altijd fijner voor andere mensen om een stille en tevreden baby in de buurt te hebben

  • Reply Karlien januari 20, 2016 at 11:01 am

    Mooi geschreven. Ik gaf overal voeding, kreeg ook alleen maar positieve reacties.

  • Leave a Reply