Over mama zijn

Bezorgde moeder

november 25, 2015
Knuffelen met baby

Tip:

Bezorgde moeder

Ik sta naast de box naar je te kijken. Je ligt languit en rustig te slapen. Wat ben je toch perfect. Je kreunt en kronkelt niet en je armen liggen stil boven je hoofd. Je slaapt precies zoals je vader altijd slaapt. Ik leg mijn hand op je buikje zodat ik je ademhaling kan voelen. Je zucht diep en spiekt met half open oogjes even naar me. Je sluit ze weer en slaapt rustig verder.

Vannacht was dit wel anders. Rond 10 uur begon je te huilen. Je had honger. Tijd voor de avondvoeding. Het drinken verliep niet soepel. Je begon enthousiast, maar door je snotterige neus kon je moeilijk ademhalen. De melk kwam door je neus weer naar buiten. Je adem stokte even, je hoestte en proestte en je begon hard te huilen. In lichte paniek hield ik je rechtop en klopte ik op je ruggetje. We probeerden het opnieuw, maar al snel kreeg je last van je buikje. Met een schreeuw liet je los. Je begon hard te huilen. Snel tilde ik je op. Je trok je beentjes op en je armpjes maaiden om je heen. Zat je een boertje dwars? Ik legde je over mijn schouder en klopte zachtjes op je rug. Je begon nog harder te huilen. Deed ik je pijn? Tranen sprongen in mijn ogen. De angst kwam direct weer boven. De angst die ik afgelopen week voelde toen we met je in het ziekenhuis waren. Gelukkig was je vader in de buurt. Hij blijft wel rustig en neemt je van me over. Al snel weet hij je te troosten.

De rest van de nacht ben je onrustig en huilerig gebleven. Ik heb je de hele nacht geknuffeld. Op de 3 uurtjes na die ik heb geslapen tenminste. Vanochtend bleef je onrustig tot nu. Opeens viel je in slaap en nu lig je rustig te slapen in de box. Ik vraag me af of je misschien te rustig bent. Zou dit een slecht teken zijn? Inmiddels maak ik me overal zorgen over. Ik vind het moeilijk om te beoordelen of je pijn hebt of ziek bent. Misschien hoort het gewoon bij het baby zijn. Toch ben ik niet gerust.

Voor de zekerheid bel ik de kinderafdeling in het ziekenhuis. Ik leg de telefoniste uit wat er aan de hand is. Ze belooft me dat de arts me terug zal bellen. Afwachten dus. Wat nu? Misschien dat een lactatiekundige me verder kan helpen. Ik zoek op Internet naar een telefoonnummer. Ik vind iemand die me kundig lijkt. Ze adviseert me om je rechtop te voeden, zodat je neusje beter vrij komt. We spreken af om het aan te kijken en maandag weer contact te hebben.

Inmiddels ben je wakker geworden. Je hebt net gedronken en bent opnieuw onrustig. Je kreunt en perst. Er zit je duidelijk iets dwars. Op mijn arm ben je rustig, maar zodra ik je wegleg moet je huilen. Ik houd je dus dicht tegen me aan. Nog steeds maak ik me grote zorgen om je. Dan belt de arts. Ik benoem je symptomen. Hij maakt zich geen acute zorgen, maar vindt het wel verstandig om je te laten onderzoeken. We maken een afspraak voor je op de polikliniek. Ik ben blij dat ik heb gebeld. Liever het zekere voor het onzekere.

Om je te laten ontspannen doe ik je in bad. Zo te zien vind je dat heerlijk. Je knapt er duidelijk van op. Ik verschoon je bed en leg je erin. Je valt bijna direct in slaap. Ik kijk naar je perfecte gezichtje terwijl je rustig ademhaalt. Ik wil je beschermen voor alle nare dingen in de wereld. Kon ik je maar beter maken. Gelukkig ben je sterk. Je slaat je er wel doorheen. Wat ben ik trots op je!

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply